بخشى از فضاى دلنشين و نامتناهى بيرون از خود را ارائه مىدهد و هيچ كدام از خود چيزى ندارد . و از اين روى قرآن كريم در آيات ديگرى هر جمال و كمال را از آن ساحت كبريا مىشمارد چنان كه مىفرمايد : « هُوَ الْحَيُّ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ » « 1 » اوست زنده خدايى جز او نيست . « أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً » « 2 » اين كه همهء قوه و نيرو از آن خداست ) « فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً » « 3 » به درستى همه عزت از آن خداست . « و هو العليم القدير » « و هو السميع البصير » . « اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى » « 4 » خدا جز او خدايى نيست هر نامى كه نيكوتر است از آن اوست . به مقتضاى اين آيات همه زيبايىهايى كه در جهان هستى جلوه‌گر است حقيقت آن از آن ساحت كبريا مىباشد و براى ديگران چيزى جز مجاز و عاريت باقى نمىماند . در تأكيد اين بيان قرآن مجيد با بيانى ديگر توضيح مىدهد كه جمال و كمال در هر يك از آفريده‌هاى جهان محدود و متناهى است و نامحدود و نامتناهى آن پيش خداست :

--> ( 1 ) . مؤمن ، آيه 65 ( 2 ) . بقره ، آيه 165 ( 3 ) . نساء ، آيه 139 ( 4 ) . طه ، آيه 8